BIP
fotogaleria_01 fotogaleria_02 fotogaleria_03 fotogaleria_04 fotogaleria_05 fotogaleria_07 fotogaleria_08 fotogaleria_09 fotogaleria_10 fotogaleria_11 fotogaleria_12
Czyste Powietrze
Gospodarka odpadami
Baza firm
Giełda pracy
fundusze unijne
e-deklaracje
OSP Radoszyce
MB Recycling
Serwis Samorządowy PAP
GPI
Mikroporady
Radoszyce w liczbach
6krokow.pl

Historia

 

RadoszyceOsada Radoszyce powstała w średniowieczu na śródleśnej polanie, na starym szlaku handlowym, nazwanym w 1416 r. "via magna". Droga ta wiodła z północy od Piotrkowi Trybunalskiego przez Przedbórz, Radoszyce, Chęciny, Kielce, Bodzentyn, Sienno, Solec w kierunku Lublina, a także przez Opatów na Sandomierz. Dokument z 1218 r. wymienia Jana s. Radosza, od którego imienia przyjęła nazwę powstała osada. Rok 1364 uważa się za początek zorganizowania parafii. Obecny kościół parafialny św. Piotra i Pawła stoi na miejscu kaplicy królewskiej św. Huberta. Na froncie budowli widnieje napis: "ECCLESIA HAEC FVUNDATA ANNO DOMINI MILESIMO QUARTO" z czego     można wnosić, iż jej początki mogą sięgać roku 1004, a więc początków chrześcijaństwa w Polsce.
W czasach piastowskich Radoszyce należały do włości królewskich. Około 1370 roku Kazimierz Wielki nadał im prawa miejskie.

Z inicjatywy królewskiej powstał tu dwór, o którym są wzmianki już w 1369 r. - stanowiący stację na stałych trasach królewskich odbywanych celem sprawowania władzy, w tym obowiązków sądowniczych. Wiadomo, iż i Władysław Jagiełło często bywał (przejazdem) w Radoszycach i był żywotnie zainteresowany rozwojem miasta. Już w późnym średniowieczu w okolicy Radoszyc funkcjonowały liczne huty i kuźnice, kwitło rzemiosło i prowadzono ożywiony handel, co sprzyjało powstaniu jednostek osadniczych. Śladem po nich są wymienione w źródłach z XVII w. istniejące do dziś nazwy osad: Hucisko Lewoszów, Hucisko Kapałów, Hucisko Mularzów, Hucisko Łysaków, Hucisko Nalewajków, Hucisko Jóźwików – wywodzące się od hut i imion hutników. Huty zużywając ogromne ilości drewna na opał tworzyły wokół siebie rozległe poręby, które łatwo mogły być obrócone na pola uprawne. W XVI wieku miasto Radoszyce stało się siedzibą starostwa niegrodowego, które stanowić miało z nadania monarchy dożywotnio nagrodę za usługi publiczne.

Z licznych wsi i majątków starosta pobierał wszelkie dochody, opłacając tylko kwartę na wojsko. Nie miał jednak uprawnień administracyjnych i sądowych. Wiek XVII i pierwsza połowa XVIII zaznaczyły się wojnami i kryzysem gospodarczym, w konsekwencji dobra królewskie zostały zaniedbane.W drugiej połowie XVIII wieku działalność przemysłowa na tym terenie została ponownie ożywiona przez ówczesnego starostę – dożywotniego posiadacza Jacka Małachowskiego. W 1781 roku Małachowski wystawił wielki piec – hutę nieopodal Radoszyc o nazwie Antoniów. Wielkość produkcji radoszyckiej huty przewyższała pod względem wytopu fabryki krajowe. Antoniów zaliczany był do zakładów przemysłu zbrojeniowego.  W radoszyckich zakładach odlewano m.in. kule armatnie i armaty, wyrabiano również podwozia do armat i wozów taborowych na potrzeby wojska. W 1793 r. produkcja została przerwana przez targowiczan.
 W niedalekich Końskich były zakłady, gdzie wyrabiano karabiny, pistolety, szable, wozy taborowe. Cały ten rejon związany był z polskim przemysłem zbrojeniowym, który został zniszczony przez wojska pruskie i rosyjskie w trakcie Insurekcji Kościuszkowskiej w 1794 roku. 
W dniu 16.11.1794 roku w Radoszycach nastąpiła kapitulacja wojsk powstania kościuszkowskiego.
W 1795 r. po III rozbiorze Polski radoszyckie kuźnice przeszły pod zarząd austriacki. Po Kongresie Wiedeńskim obszary te zajęli Rosjanie w ramach utworzonego Królestwa Polskiego. Po śmierci Jacka Małachowskiego w 1821 r. dobra radoszyckie wróciły na rzecz rządu. Z czasem przyjęto je nazywać Ekonomią Radoszyce. Stanisław Staszic wyznaczył ambitny plan rozwoju przemysłu dla Staropolskiego Zagłębia.
Rozpoczęto prace nad regulacją rzek i tworzeniem zapór dla zabezpieczenia energii urządzeniom. W 1823 r. w Samsonowie oddano do użytku nowy wielki piec. W roku następnym było już w dobrach rządowych 37 kopalń (w tym 6 radoszyckich), 9 wielkich pieców (1 radoszycki – Królewiec). W latach 1827-1830 zaczął powstawać nowy zakład w Sielpi, wraz ze zbiornikiem i kanałem. Pożar wielkiego pieca w Królewcu w 1839 r. spowodował upadek hutnictwa w radoszyckiem, albowiem nigdy nie został on odbudowany. Kopalnie rudy były systematycznie zalewane, kolejne szyby nie były już odtwarzane. Coraz więcej ludzi odchodziło do rolnictwa. Ludność ubożała. Jedynie zakłady w Sielpi rozwijały swoją produkcję. Po powstaniu styczniowym wielowiekowe radoszyckie tradycje hutnicze jak  i wydobywcze przeszły do historii. Miejsce całego szeregu małych zakładów zajęły duże zakłady przemysłowe. Lokowane były one przy głównych traktach kołowych i kolejowych. Te jednak omijały Radoszyce Miasto, które w średniowieczu leżało na ważnym szlaku z zachodu na wschód, w czasach nowożytnych było na głównym trakcie z Warszawy do Krakowa, pozostało z dala od nowoczesnej sieci drożnej. Nowe zakłady, jako centra przemysłowe, powstawały z dala od siedziby byłego starostwa, okręgu, ekonomii radoszyckiej. Ranga miasta upada w 1869 roku – po 499 latach miejskości Radoszyce utraciły prawa miejskie, stając się osadą.

 

    Żydzi zamieszkali w Radoszycach w I połowie XVI wieku po uzyskaniu w 1615 roku przywileju Zygmunta III Wazy. Gmina żydowska istniała już na początku XVII wieku, dysponując synagogą, cmentarzem, mykwą i chederem. W XVIII wieku zaczęli dominować chasydzi, znaczną sławę uzyskał mający tu swą siedzibę cadyk Issachar Ber (1765-1843) uczeń "Widzącego z Lublina". W 1827 roku mieszkało tu 476 Żydów (29,3% mieszkańców), a we wrześniu 1939 około 3200. W marcu 1942 roku hitlerowcy utworzyli getto. Uwięzili w nim ludność żydowską z Radomia i okolic oraz Łodzi. 3 listopada 1942 roku deportowali wszystkich Żydów do obozu zagłady w Treblince.

   Pomnik upamiętniający  walki  partyzantów i żołnierzy AK 

   z  okupantem hitlerowskim  na terenie Gminy Radoszyce

 

Wzloty i upadki Radoszyc może przybliżyć porównanie liczby ich mieszkańców na przestrzeni ostatnich 150 lat. Pierwszy powszechny spis ludności przeprowadzony w roku 1810 przez władze Księstwa Warszawskiego wykazał 1399 osób. Liczba mieszkańców zaczęła szybciej wzrastać dopiero w II połowie XIX wieku. W roku 1880 było ich już 3000, w roku 1905 aż 5379 mieszkańców. Pierwsza wojna światowa spowodowała spadek ludności do 3344 osób w roku 1921, aby wzrosnąć w roku 1939 do 4500. Okres okupacji wskutek wyniszczenia ludności żydowskiej i stosowania terroru spowodował zmniejszenie tej liczby aż do 2000 tj. o 44,5%. Okres międzywojenny nie przyniósł osadzie większych zmian gospodarczych. Mieszkańcy utrzymywali się z handlu, rzemiosła, rolnictwa i sprzedawanych w wielu miastach wozów konnych. Godnym uwagi jest udział mieszkańców Radoszyc w walkach narodowowyzwoleńczych. W roku 1905 rosyjski naczelnik powiatu koneckiego Katin donosił w swym raporcie do gubernatora w Radomiu o zebraniu chłopów w gminie Radoszyce, na którym podjęto uchwałę o pisaniu wszystkich pism urzędowych w języku polskim. 
Okres II wojny światowej odcisnął brzemienny w skutkach ślad w historii Radoszyc. Jesienią 1939 roku w okolicy Radoszyc działał oddział majora "Hubala" - Henryka Dobrzańskiego, któremu okoliczna ludność udzielała pomocy. W Radoszycach mjr Hubal założył konspiracyjny "Obwód Radoszycki", którego komendantem był Jan Stoiński pseudonim "Brzoza" - nauczyciel, późniejszy komendant Związku Walki Zbrojnej i AK w Końskich. Po jego przeniesieniu się do Końskich, placówką kierował Jan Pacak "Lemiesz", również nauczyciel. Na przełomie 1941/1942 r. hitlerowcy wywieźli pozostałych mieszkańców pochodzenia żydowskiego. Nasilające się w okolicy walki partyzanckie, zadające hitlerowcom dodatkowe straty, zwróciły na Radoszyce uwagę okupantów, którzy w odwecie i dla zastraszenia innych postanowili zgotować tej miejscowości całkowitą zagładę. W dniach 3 - 4 września 1944 roku oddziały niemieckie otoczyły osadę ciasnym kordonem, spędzając ludność na rynek i czyniąc przygotowania do masowej egzekucji. Od masakry uratował ludność niezwłoczny atak oddziałów partyzanckich AK na Niemców. Wielogodzinna bitwa, ostrzał artyleryjski i celowe podpalenia doprowadziły do całkowitego zniszczenia Radoszyc. 29 września 1944 r. pod Gruszką odległą o 8 kilometrów od Radoszyc rozegrała się jedna z największych bitew partyzanckich w okresie II wojny światowej na ziemiach polskich. Oddziały brygad AL i partyzantki sowieckiej (ok. 1,5 tys. ludzi) po całodziennej bitwie z Niemcami (ok. 5 tys. ludzi, czołgi, artyleria), przełamały okrążenie. Żywiołowa odbudowa Radoszyc, która nastąpiła po 1945 r. nie pozwoliła odtworzyć czy zrekonstruować starej, zabytkowej zabudowy. Zatarto bezpowrotnie historyczne ślady. Niewykluczone, iż w zachowanych murach tkwią relikty, fragmenty XIX wiecznej lub starszej zabudowy. Dotyczy to głównie plebanii, domów z zachodniej pierzei Rynku czy zachowanego domu cadyka. Obecnie Radoszyce są osadą i siedzibą gminy, ośrodkiem wymiany towarowej i usług dla otaczającego ich rolnictwa. Duża część mieszkańców pracuje w zakładach pracy poza gminą. Zniknęły tradycje sławnych niegdyś kowali i kołodziejów, wypartych nieuchronnie przez postęp techniczny.

 

UG Radoszyce
Wymagane jest uaktualnienie wtyczki Flash Player.
Kontakt
środa, 23 sierpnia 2017
235 dzień roku
pn wt śr czw pt so nd
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31      
imieniny
Apolinarego, Miły, Róży
Lokalizacja
E-urząd
Vademecum teleadresowe
Filmy Radoszyce
DU
MP
SIP
kod qr
Oficjalna strona Gminy Radoszyce. Wszystkie prawa zastrzeżone. Urząd Gminy w Radoszycach,
ul. Żeromskiego 28, 26-230 Radoszyce, pow. konecki, woj. świętokrzyskietel.: +48 41 37 35 083, fax: +48 41 37 35 083, email: gmina@radoszyce.pl, http://www.radoszyce.pl
Poprawny HTML 4.01 Transitional Poprawny arkusz CSS Poprawne kodowanie UTF-8 Strona zgodna z WCAG 2.0 AA
projekt i hosting: INTERmedi@
zarządzane przez: CMS - SPI
Niniejszy serwis internetowy stosuje pliki cookies (tzw. ciasteczka). Informacja na temat celu ich przechowywania i sposobu zarządzania znajduje się w Polityce prywatności.
Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie informacji zawartych w plikach cookies - zmień ustawienia swojej przeglądarki.
x